گرفتارى به تو نرسد ، و راه‌هاى زندگى بر تو تغيير نپذيرد ، و در مواقع وصول به واقعيّات و حقائق تو را تنها و ذليل و مخذول نگذارد و اگر در چيزى كه بايد بين شما قسمت گردد ، نوبت به منازعه رسيد و در تقسيم دچار گفتگو و جدال شديد ، تو را بر خود مقدّم دارد . » جُناده به دنبال اين مطلب ميگويد : پس از آنكه حضرت مجتبى عليه السّلام اين مواعظ را بيان فرمودند نَفَسشان قطع و رنگ آن حضرت زرد شد تا حدّىكه چنين پنداشتم كه در هماندم جان خواهد داد . در اين حال حضرت إمام حسين عليه السّلام با أسود بن أبى الاسود داخل شدند و سيّد الشّهداء خود را به روى برادر انداخت و سر و صورت او را بوسيد ، و سپس در نزد او نشست ، و هر دو با يكديگر به نجوى و آهستگى سخنانى گفتند . و أبو الاسود ناگاه گفت : إِنَّا لِلَّهِ روح حضرت حسن به عالم باقى شتافت . شهادت حضرت مجتبى عليه السّلام و حضرت إمام حسن به برادرشان حضرت إمام حسين عليهما السّلام وصيّت كردند ؛ و رحلتشان در روز پنجشنبه آخر ماه صفر سنهء پنجاه از هجرت بود ، درحالىكه چهل و هفت سال داشتند و در بقيع دفن شدند . « 1 » آن حضرت بواسطهء زهرى كه جُعْدَه - كه دختر أشعث بن قيس

--> ( 1 ) - « بحار الانوار » طبع كمپانى ، جلد دهم ، ص 132 و 133 ؛ و طبع حيدرى ، جلد 44 ، ص 138 تا ص 140 ؛ و اين روايت را در « معالى السِّبطين فى أحوال السِّبطين » در ص 34 از « بحار الانوار » روايت كرده است .